Voorpublicatie van het 37e dier in driehonderd woorden voor het tijdschrift Veren & Vachten van DierenZorg Eemland. Dit keer: de spinnende spinnen. Ik snap nu dat mensen er soms bang van zijn.
Het was stemmig herfstweer met ochtendmist. In de heggen parelden spinnenwebben. Onderweg naar school vingen we die in een gevorkte stok. De breekbare zijde droogde op tot iets wat zo stevig en hard was als een tennisracket. Spinrag is letterlijk ijzersterk, maar buigzamer dan dat. Daarom wordt al tijden onderzocht of het na te maken is, om te gebruiken in bijvoorbeeld kogelvrije vesten. Dat lukt nog niet.
Spinnen spinnen verschillende soorten garen. Eerst het kleverige web om vliegen te vangen. Dan bijten ze met hun gifkaken om het voedsel voor te verteren. De prooi wordt gewikkeld in een ander spinsel. Van weer ander spinrag maken sommige soorten een cocon voor eieren of jongen. En sommige zweven, met een speciale spindraad vast aan de grond.
Spinnen zijn wonderbaarlijke wezens met acht poten en acht ogen. Er bestaan ruim 45.000 soorten, waarvan zo’n 600 in onze omgeving. Naast al die ogen hebben ze zintuigen in een uitwendig skelet, en in de haartjes op hun poten, waarmee ze minieme verschillen in druk en luchtstroom opmerken.
De bouw van een spin is een voorbeeld van evolutie tot een perfecte jager. Elk deel van hun lichaam werkt mee. Neem de poten. Met de spieren kan een spin buigen. Het strekken gebeurt met een hydraulisch systeem, waar ook de kracht van een graafmachine vandaan komt, of de vering van oude Citroëns. Ze hebben ook ander bloed: hemolymfe. Het is niet rood maar blauw of groen, dezelfde kleur als de hydraulische olie voor die oude Xantia.
Het is een hersenspinsel, maar stel je eens spinnenrobots voor, zoals de ruimtewezens uit “War of the Worlds.” Spinnen van Mars, de oorlogsgod. Groter, slimmer en veel giftiger dan die hier in huis. Vergeleken daarmee zijn de nieuwste drones nog schoothondjes. Nu snap ik waarom sommige mensen bang zijn van spinnen.
Muzieknoten bij de noten
War of the Worlds was al in 1898 een boek over buitenaardse wezens van Mars die de aarde komen lastigvallen. Ik had vooral de hoes voor ogen van de LP met een bewerking die Jeff Wayne (voorman van het Electric Light Orchestra, ELO) ervan maakte in 1978. Ik zal je niet vervelen met de muziek ervan.
Via een soortgelijke associatie noemde David Bowie de band van zijn glamrockgod persona Ziggy Stardust The Spiders from Mars. Onder de link in het stukje staat meer informatie over de band. Hier onder het centrale nummer van de LP The Rise And Fall Of Ziggy Stardust (1972).
Mars, de Rode Planeet en het mogelijk leven van marsmannetjes (en -vrouwtjes?) aldaar hebben al heel lang de mens geinspireerd. En nu nog. De planeet is vernoemd naar de Romeinse god van de oorlog. Waarom is mij niet duidelijk
maak ik toch wel één à twee werken per maand. Normaal werk ik met acrylverf op doek. Ik heb net een nieuw soort stiften met acrylverf gekocht en sta nu te popelen om die te proberen.”
Artishock verwelkomt met de expositie van fotograaf Bloyd een oude bekende. Achter de kunstenaar Bloyd schuilt Harry Schilder die al vaker heeft opgetreden in Soest en omgeving in verschillende disciplines. Vanaf 5 mei is zijn nieuwste werk te zien: ‘Golden Cages – Some Places, Some Faces, Some Seconds in Time’.
schilderijen is te zien in Artishock gedurende de maand maart. De opening op de eerste zaterdag van de maand zal met klassieke pianomuziek en jazz worden omlijst. 
‘Basquiat’. 
Schilder-beeldhouwer-bard-bassist Philip Westera is “liever filosoof van het platteland dan beroemd kunstenaar…Ik pretendeer niet heel moeilijke dingen te maken. Ik probeer tot een soort zen-boeddhistische leegheid te komen waarin je bijna onbewust werkt in het hier en nu. Het schilderij wordt een weerslag van het moment, het vastleggen van een toestand, zoals in de fotografie.”
“Sommige werken zijn echt abstract. Dan ben ik vaak gewoon op tijd ermee gestopt. Als beeldhouwer heb ik nog steeds vormdwang. Ik probeer de verf spontaan te laten werken, maar zie onvermijdelijk vormen die ik benadruk. Toch, als ik iets gemaakt heb, zit ik nog dagen te bedenken wat het is. Van deze – ‘Draw Back’– weet ik na bijna een jaar nog niet waar het over gaat. Er zit een pornografisch tikje in maar dat is niet zo leesbaar, dus ik vind het wel toonbaar.”
“Ik ben als het ware met een potlood in mijn hand geboren. Als autodidact heb ik een ruime ervaring opgedaan in tien jaar schilderen op muren, doeken en panelen. Ik heb illustraties gemaakt, kaarten ontworpen, en natuurlijk veel karikaturen getekend. En ik begeleid workshops. Mijn kleurrijke, illustratieve stijl leent zich uitermate goed voor kinder- en babykamers, of bij voorbeeld snoezelruimten.”
precies op zijn plek. Deze weken organiseert Artishock-Jazz namelijk enkele bijzondere evenementen vanwege het 50-jarig bestaan van de vereniging.
“Nu ben ik hier mee bezig: een doek met een vrouw en 48 gezichten die overlopen in haar ogen en tranen. Vroeger werkte ik heel realistisch. Dat werd op de Kunstacademie afgeleerd. Ik moest met brede kwasten werken en abstract. Maar daar ben ik niet zo van.”
theater, film, en mode om het af te maken. Kunstenaar Tubien van Wulften werkt ook op een dergelijke manier met fotografie als uitgangspunt.
“Het is zo makkelijk om je ogen te sluiten. Ik hoop met dit project een steentje bij te dragen aan het besef dat het om de aarde gaat…en de frustratie te delen dat we er niks aan doen dat die kapot gaat. Nu ben ik aan het spelen met militaire objecten op een onschuldig landschap.”
Tilburg dus, met meer dan 200.000 inwoners toch mooi de zesde stad van Nederland. Het is een redelijk jonge stad en toch al ouder dan bij voorbeeld Eindhoven, wat pas in de twintigste eeuw tot wasdom kwam. De oudste gebouwen die ik in Tilburg zag zijn negentiende-eeuws. Toch wonen er al elfduizend jaar mensen.
‘Leuke lamp, overigens’
in de week in een leeg zwembad. Komende maand exposeert hij in de grote zaal van Artishock in Soest. 
fijnschilders uit Atelier Kunstkeuken, het centrum voor beeldende vorming aan de Beckeringhstraat. Mint Faas verzorgt er cursussen expressief en intuïtief schilderen. 
In Amerika en Oost-Europa is altijd een onderstroom van realisme gebleven, met traditionele onderwerpen. Nu zie je, ook in West-Europa, weer traditionele schilderkunst, maar dan met moderne thema’s. Mensen vinden ook het ambacht weer interessant. Dat zie ik ook bij cursisten. Het is leuk om zelf iets degelijks te maken wat langere tijd meegaat.”
