Er stonden vreemde pootafdrukken in de tuin. Liep hier de das of misschien een wolf? Ik zocht het op en kwam zo op een site met filmpjes van wildcamera’s: wildspotters.nl. Je ziet er allerlei dieren die door 15 faunapassages trekken. Die zijn hard nodig omdat dieren, net als mensen, altijd in beweging zijn. In het verkeer worden zo jaarlijks miljoenen dieren doodgereden.

Op die site kan iedereen de soorten die voorbij komen benoemen. De passant in de tuin bleek een dier te zijn waar ik had nooit van had gehoord: de wasbeerhond. Het is een hondachtige, met uitwaaierende bakkebaarden en een zwart-wit masker wat doet denken aan een wasbeer.
Op de beelden die ik zag, zien ze er verfomfaaid uit, in een pillende jas met mottige bruin-beige vlekken. Ze zijn stevig gebouwd, zo lang als een vos maar met een korte staart. Je ziet ze niet vaak in het echt want ze zijn erg schuw en leven ’s nachts. In de winter houden ze zich helemaal schuil. Dan rusten ze, levend op een vetreserve.

De wasbeerhond, of marterhond, houdt van bossen met struiken en water, moerassig gebied. Soms houdt een stel een territorium aan, maar vaak zijn het zwervers die honderden kilometers afleggen. Ze kunnen prima zwemmen en eten alles. Daarom wordt de wasbeerhond ook ‘invasieve exoot’ genoemd. Want ze gedijen hier goed sinds de eerste in 1981 werd gezien in Nederland. Die kwam uit Oost-Europa, waar ze werden gehouden als pelsdier en uitgezet voor de jacht.

Hun eerste oorsprong ligt verder oostelijk. Deze boshond verscheen als Tanuki al in Japanse verhalen uit 720. De mythische Tanuki werd populair als listig wezen dat van gedaante kan veranderen. De wasbeerhond leeft nog steeds in de popcultuur. Als Tanooki, meester van vermomming en bedrog, treedt hij op in de game Super Mario.

Tekst en beeld door (c) Palescue, Cees Paul, 13 april 2026