Achter elkaar gezet krijgen onsamenhangende zaken diepgang. Dus dit gebeurde gewoon deze druilerige vrijdag de dertiende maart 2026.

Ik kreeg een foto doorgestuurd: kleinzoon (7) had blijkbaar een project gedraaid op zijn werk (groep 3) wat resulteerde in een hard-copy tekening met tekst:

De spelling is een kunst apart. Hier heb ik het genormaliseerd, of verpest als taalnazi. Hieronder staat de oorspronkelijke versie.

De missie van het project was ‘Mijn verzonnen planeet.’ Waarschijnlijk koppelde hij dat aan de wereld van Minecraft, waar hij sinds kort veel mee doet, op zijn nieuwe IPad. Dat verklaart ook het ‘portaal] (‘portal’). Als we de tekst als gedicht beschouwen (en dat doen we) dan staat een ‘portal’ meteen voor veel meer dan Minecraft. Het is de poort naar zijn verzonnen planeet.

De titel, Knakworst, is zijn lievelingseten maar hoe dat moet samenhangen met de rest van de tekst is mij een raadsel. De tekening bevat ook niets wat op knakworst lijkt. We zien een archetypisch huis en dito boom. Niet dat hij in zo’n huis met puntdak woont of dat er zo’n boom in de buurt staat. Het is puur fantasie. Naast de boom staat een blokkerig, androïde figuur wat aan de vormgeving in Minecraft doet denken. Maar dan dus ‘buiten,’ in de echte wereld van zijn planeet, niet op een beeldscherm.

De lucht is blauw met zwart – donker en bewolkt. De grond is groen en bruin. Het gedicht vind ik ook best duister:

“Ik kwam door een portaal
alus was vies
un heks wert boos
su gingun de wiroolt
vierkant maken (…)“

Dit is geen vrolijk sprookje, toch? Dat alles wordt opgebouwd uit vierkantjes is tot daar aan toe voor een spel op de IPad, maar in de echte wereld van een verzonnen planeet is dat niet OK.

En in die vieze vierkante wereld krijg je ook nog eens een boze heks achter je aan. Ik krijg urban vibes van deze regels, moet denken aan de serie I-Robot. Een boze wereld. De Kleine Prins had het beter met zijn roos als vriend op zijn ronde planeet.

Maar dan de laatste regel: “Ik bleef gewoon.” Devin, de kleine prins in kwestie, rent niet weg, en gaat ook niet gekruld in hoekje liggen. Hij bleef, gewoon, ondanks alles, en bleef gewoon zichzelf. Kom, we gaan die heks tot bedaren brengen en de boel op zijn planeet eens goed opkuisen. En ze gaan de wereld vierkant maken? Ik dacht het niet, mooi niet. De held!

Regen in maart

Daarnaast kreeg ik van mijn zus de tip elke dag te schrijven, al is het maar een haiku. Die tip had ze van Kees van Kooten. Veel kleiner kan een schrijfopdracht niet zijn: drie regels van 5, 7 en weer 5 lettergrepen. “Zie het al een challenge.”

Ze kwam vandaag zelf met een opening:

Maart in mama’s tuin:

Miljard esdoorntjes plukken

Met koude vingers

Ze helpt onze moeder elke vrijdag in de tuin. Ook zij zijn helden!

Aangezien ik de tuin ken, en het vandaag vrijdag de dertiende maart is met nat, koud en winderig weer, kan ik bevestigen dat deze haiku volledig autobiografische non-fictie is. Toch tilt de vorm van de haiku het naar een hoger plan. “Alsof je heel langzaam en nadrukkelijk praat,” zei ze. Het losse beeld van ‘Maart in mama’s tuin’ wordt zo een oerbeeld met een oud ritueel in de volgende regels.

De lente breekt hier hinderlijk door met een eindeloze hoeveelheid piepjonge zaailingen die uit de grond moeten. Niks ontluikende bloemetjes met zoemende eerste hommels in een zonnestraal. Onkruid! Wieden!

En koude vingers, ja, want het is pas maart. En met handschoenen aan kan je die krengen niet plukken. De laatste regel doet (mij) ook onweerstaanbaar aan de dood denken. De stramme stijve vingers waaruit de overlevenden de schoffel moeten wringen: “I’ll give you my gun when you pry it from my cold, dead hands.” Het is lente. we hebben de winter weer overleefd. We werken gewoon weer samen in de tuin. maar hoelang nog?

Het regende. Dus van de weeromstuit schreef ik direct een (wel heel makkelijke) haiku terug:

regen regen re-

gen regen regen regen

regen tegen wind

---

Lees verder “Knakworst en regen” →