Serie drooM / Serial redruM (13th Street II)

Serial redruM (13th Street II)

“First he dissects her life. Then he dissects her alive…like a butcher a chicken or turkey”

“More often in time, refining more and more”
“I want the footage from all surveillance cameras”
“We check everything – from the victims and the purpetrator”

Nothing. A trail of dead ends.

“There has to be a connection”
“He leaves signs…everything is eventually pointed at you”
Another name.
“Right now he will have made another victim. We only don’t know who”
Ringtone…
“Hello…”
                (Follows: Confrontation and showdown: killer killed. Kiss. Commercial break.)

I.P. Fisher
JAN07,2013

______________________________________________________________________________

Serie drooM (13th Street  II)

“Hij ontleedt eerst haar leven. Dan ontleedt hij haar levend…als een slager een kip of kalkoen”

“Steeds vaker, steeds verfijnder”

“Ik wil de beelden van alle bewakingscamera’s”

“We trekken alles na – van de slachtoffers en van de dader”

Niets. Een spoor van doodlopende wegen.

“Er moet een verband zijn”

“Hij laat tekens achter… alles is uiteindelijk op jou gericht”

Een andere naam.

“Hij zal op dit moment weer een slachtoffer hebben gemaakt. We weten alleen niet wie”

Ringtoon.

“Hallo…”


                (Volgt: Confrontatie en ontknoping: moordenaar vermoord. Kus. Reclameblok.)
 
 

I.P. Fisher
07JAN2013

Geld & Liefde

Uiteindelijk zijn er twee soorten problemen: geld en liefde.
Ik heb wel eens horen zeggen dat geld een vorm van energie is die zich ook gedraagt als een soort liefde. Dan zou er maar één probleem zijn: energie, waaronder begrepen ook liefde en geld. Ik vind dat te generaliserend. Meestal zijn ze niet verbonden. Veelal jagen mensen één van beiden na en verwaarlozen dan het andere. De liefdeloze rijke Scrooge versus de arme heilige Moeder Theresa. Sommige mensen zijn zo arm dat ze alleen maar geld hebben, andere zijn de koning te rijk met een goed gevuld hart.
Heb je een probleem met allebei, dan heb je een dubbel probleem. Liefdesproblemen los je niet op met geld. Doe je dat wel, dan heb een dubbele moraal. De liefde wordt verziekt en je geld ben je kwijt.
Aan de andere kant kunnen geldproblemen, net als ziekte, tot op zekere hoogte oplossen in liefde. Liefde maakt rauwe bonen zoet en als je van elkaar houdt kan je leven van de wind in een bouwval en je ondertussen wanen in een paleis, de buik vullend met vlinders.
 
 
Gezondheid? Ziekte is vaak een kwestie van armoedige omstandigheden en vooral de genezing is vaak een kwestie van geld. Vermogende mensen zijn minder vaak ziek en hebben makkelijker toegang tot medische zorg. Ook kan een gebrek aan liefde ziekte veroorzaken. Zuigelingen die alleen maar voedsel en warmte krijgen, sterven er zelfs aan, heb ik ooit gelezen. In een liefdevolle omgeving word je minder gauw ziek en sneller weer beter (er is vast een wetenschappelijk onderzoek wat ook dat ondersteunt).
Goed beschouwd is ziekte voor een volwassen mens pas echt een probleem als hij of zij niet liefdevol wordt verzorgd. En als je niet beter word, ga je dood. Het is dus een afgeleid probleem. Uiteindelijk ga je toch dood, en hoe groter de liefde voor het leven, hoe groter de pijn om te gaan. En de grootste liefde is ongrijpbaar als de Dood.
 

I.P. Fisher
(Txt: eind maart 2012, aldus 24 DEC 2012. Pic: 25 OKT 2012)

Tweede Kans

Bij de spoorwegovergang stond een bord: “WACHT tot het rode licht gedoofd is. Er kan nog een trein komen.”

 

Ik schrok terug van het geweld waarmee de intercity langs kwam razen.

In het leven krijg je zelden het geluk van een tweede kans.

Maar er kwam echt nog een trein.

IP Fisher
(Tekst 02 APR 2012; Foto 12 MEI 2012)

Sporen onder het dashboard (DLF 1)

Niet voor niets heeft elk politieteam grote aandacht voor auto’s. Daar kan de recherche wat mee. Een auto is herkenbaar, weet wat…een auto laat sporen na in de herinnering van mensen, rubber banden en kassa’s en loopt sporen op, door het gebruik ervan.

In 2010/2011 werkte ik eventjes verderop en reed elk weekend naar de thuisbasis, vrijdag terug, zondag heen, elk weekend elf- tot vijftienhonderd kilometer extra op de teller van een Citroën Xantia die er al drieëneenhalve ton op had staan toen ik hem kocht. Een tweeliter diesel stationwagen, blauw, met kenteken 24-FH-SR.
 

Als auto’s konden praten, had deze auto heel wat te vertellen – alleen de achterbank al. Alhoewel het mijn gewoonte is lege pakjes over mijn schouder te gooien richting achterklep, verzamelde zich ook veel zooi in de footwell, hoeheethet, de voetenruimte voor de passagier naast de bestuurder.

Op 2 januari 2011, ik zat vast vol goede voornemens, maakte ik de inventaris op van de vuilniszak die was gevuld met wat achterbleef onder het dashboard kastje na een aantal ritten:

*        leeg pakje Winston Classic, 19 Zigaretten, € 4,30
*        leeg pakje Winston Classic, 27 sigaretten, € 5,80
*        leeg pakje Winston Classic, 19 sigaretten, € 4,20
*        leeg pakje Winston Classic, 22 sigaretten, € 4,80
*        leeg pakje Camel Filters, 19 Zigaretten., € 4,70
*        leeg pakje Camel Filters, 22 sigaretten € 5,30
*        2 goudkleurige plastic dekseltjes voor kartonnen koffiebekers met ingeprent Dallmayr logo
*        1 witkleurig plastic dekseltjes voor kartonnen koffiebekers, merk Polarcup HSL 80 en opschrift “Hot Contents”
*        2 lege, gedeukte blikjes Go Fast! ® 250 ml energiedrank – “Stronger for longer”
*        1 leeg blik Lo-Carb Monster 500 ml energiedrank – “Unleash the Beast”
*        1 kartonnen koffiebeker, wit, oranje en rood met opgedrukte foto van koffiebonen en “KoffieKracht meter” met merk Deli2go – “UTZ Certified Good inside TM”
*        1 kartonnen koffiebeker, blauw en wit,met merk LavAzza – “Express yourself. Caution: Contents are hot / Attention: Boisson Chaude”
*        1 kartonnen koffiebeker, bruin, wit en blauw met opgedrukte tekening van koffieplukkers en koffiedrinkers met ober – “Entdecken Sie Dallmayr Spitzenqualitt, seit 1700 in München / Discover Dallmayr premium quality, since 1700 in Munich.”
*        1 kartonnen koffiebeker, rood en wit met opgedrukte Kersttekening: rendieren, dennebomen, sneeuwkristallen, merk Wild Bean Cafe TM met opschrift “UTZ Certified Good Inside” en de waarschuwing met symbool van dampend bekertje “Heet / Heiss / Chaud / Hot /Goracy / in het Russisch. 
*        1 Snickers 2 pack snackreepwikkel 2 x 40 g – tenminste houdbaar tot 16-06-11, 202 kcal per stuk. Fabriek: Mars Nederland BV, Veghel (NL)
*        2 Corny Free Choco wikkel – 65 kcal pro Riegel. Fabriek: Schwartauer Werke, Bad Schwartau (DE)
*        1 bananenschil met sticker “FairTrade, Max Havelaar FLO-ID 5138”
*        1 afgescheurd hoekje van een verpakking blauwe Fisherman Friend Original 
*        1 lege PET fles 0.5l., merk Pinar, Dogal Mineralli Su / Natural Mineral Water, gebotteld in Sakarya, Turkije, THT 19/08/11, met sporen van hervulling met kraanwater
*        1 lege PET fles 0.5l., merk Chaudfontaine, Thermale bron, Bruisend natuurlijk mineraalwater, gebotteld in Chaudfontaine, België door Coca-Cola Enterprises, THT 30NOV10, gevuld geweest met kraanwater uit Wiesbaden (DE), Haren (NL) of Soest (NL). De beide laatste plaatsnamen komen ook voor in Duitsland maar de bestuurder is hier nooit aangetroffen
*        1 halflege PET fles 0.75l., merk Spa Reine, Natuurlijk mineraalwater, gebotteld door Spa Monopole NV, Spa, België
*        1 kartonnen parkeerticket van Q Park Lilien-Carré (Wiesbaden) nr. 956050 met op de achterkant reclame voor het reataurant van IKEA Wallau, Ein: 14.12.10, 09:38:25, Bezahlt: 14.12.10, 20:26:18
*        1 kartonnen parkeerticket van Q Park Lilien-Carré (Wiesbaden) nr. 321335, Ein: 16.12.10, 14:26:56, Bezahlt: onleesbaar door waterschade
*        1 kartonnen parkeerticket van Q Park Lilien-Carré (Wiesbaden) nr. 964313, Ein: 23.12.10, 09:29:44, Bezahlt 23.12.10, 23.12.10, 18:18:32
*        1 papieren parkeerticket van TMC Taxameter Centrale B.V., nr. 2211, parkeertijd eindigt VR15:05 24/12/10, € 0,70
*        1 papieren parkeerticket van TMC Taxameter Centrale B.V., , Groningen, nr. 2097, parkeertijd eindigt 04, 16:11, 30/12/10 , € 2,00
*        1 papieren parkeerticket van TMC Taxameter Centrale B.V., , Groningen, nr. 2097, parkeertijd eindigt 01, 17:04, 27/12/10 , € 2,00
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 10,00, serienummer 18212445, uitgifte: 29-12-2010, 21:46 u bij Esso Amersfoort, terminal: 01077511, Verkoper: 2358
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 10,00, serienummer 0006001101546881, uitgifte 22-12-10, 22:58:46 bij Esso Station Michael Leimer, Bundessonderstr.-Westseite 65191, Tel. 0611-551762,Termijnal 28691328, Bediener ID: weer een reeks cijfers plus een Super Code met nog meer cijfers waarmee op www.e-va.com“ein tolles Produkt”kan worden uitgezocht. Jaja.
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 20,00, serienummer 0000001101565128, uitgifte op hetzelfde adres en zelfde terminal op 13.12.10, 22:52:04
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 20,00, serienummer 000000110567670, weer op dezelfde terminal uitgegeven op 20.12.10, 21:42:20
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 10,00, serienummer 0000001101546457 op dezelfde terminal uitgegeven op 18.12.10, 21:39:27
*        1 Lebara ® Mobile Prepaid opwaardeerbon van € 10,00 van een ander afgiftepunt: GPRS Terminal Alphyra Benelux, Term.nr. 28690518, in Nederland, op 12.12.10, 08:08:00
*        1 langwerpige papieren broodzak van bakkerij Kemps waar 2 Seelen in zaten – “Tütenweise Leckerbissen / Jeden Tag neu genissen”
 
Zo, opgeruimd staat netjes, en u weet nu vrij precies wat ik deed in december 2010.

 

Rumi – The Chalice / De Kelk / La Calice

The Prayer of the Chalice
Father, to Thee I raise my whole being,
– a vessel emptied of self. Accept, Lord,
this my emptiness, and so fill me with
Thyself – Thy Light, Thy Love, Thy
Life – that these Thy precious Gifts
may radiate through me and over-
flow the chalice of my heart into
the hearts of all with whom I
come in contact this day
revealing unto them
the beauty of
Thy Joy
and
Wholeness
and
the
serenity
of Thy Peace
which nothing can destroy
Rumi.
Het gebed van de Kelk
Vader, tot U hef ik mijn hele wezen,
– een ruim gelost van ego. Accepteer, Heer
dit, mijn leegte, en vul mij met
Uzelf – Uw Licht, Uw Liefde, Uw
Leven – dat Uwe kostbare Gaven
mogen uitstralen door mij en de kelk
van mijn hart laten overstromen in
de harten van allen met wie ik
in contact kom op deze dag
aan hen onthullend
de schoonheid van
uw Vreugde
en de
Eenheid
en
de
sereniteit
van Uw Vrede
die niet kapot te krijgen is.

La prière du Calice
Père, à toi que je lève mon être tout entier,
– tunir dechargé d’un ego . Veuillez agréer, Seigneur
ce, mon vide , et me remplir de
Toi-même – Ta Lumière, Ton Amour, Votre
Vie – ce que vos Dons précieux
rayonnent à travers moi et peut le calice
de mon cœur à débordement dans
les cœurs de tous ceux avec qui je
entrer en contact ce jour-là
leur révélant
la beauté de
Votre Joie
et l’
Unité
et
la
sérénité
de Ta Paix
qui est indestructible

  • Opmerkingen:
– Thee / Thy = U / Uw in ouderwetse, eerbiedige vorm. Eigenlijk is het ‘Gij’ in het Nederlands. Met ‘Uwe’heb ik dat benadert, verder de moderne U-vorm aangehouden. Translation to English : unknown
– Een ‘vessel’ is zowel een vaartuig als een vat. Ik heb het beeld van een scheepsruim genomen, als ruimte die geleegd (gelost, verlost…) en gevuld kan worden.
Vertaling naar het Engels : onbekend.

Traduction a anglais : unconnu
Vertaling naar het Nederlands en Frans : I. P. Fisher (i.s.m. Google :-))
Translation to Dutch and French : I.P. Fisher (and Google :-))
Traduction a Neerlandais et Français : I.P. Fisher (et Google :-))

13th Street (I – City Cops)

brickwalled alley by night
dumpsters  spilling garbage along the sides
a cab or pow-lice car
pulls up
red flashing taillights
on wet tarmac

zoom in to the garbage
a rat scuddles away
from the outstretched arm
of a fresh corpse


             Music starts, titles roll
“Number 22 on this shift”
“one shot – no prints”
“maybe we’ll find a witness
but it’s a long shot”


IP Fisher
May 4th, 2012

Voetbal en winterbanden

Wilders twittert weer eens wat en vergat naar de kapper te gaan
zijn haar groeit grijs uit
Den Haag (eind november 2011 – autumn going on winter)
de enige plek in Nederland die eruit ziet zoals we vroeger dachten dat het er in 2000 uit zou zien:
vier-hoge fly-overs van wegen die door gebouwen lijken te gaan en veel slank spiegelende gebouwen
een spoorlijn in metalen netkous waar de tram pas na miljoenen sneller dan stapvoets doorheen kon rijden terwijl dit gebouw voor tweederde leeg staat
dat hadden we toen niet voorzien

fascisme was iets van een paar boerenpummels die achter Glimmerveen aanliepen

geen partij die de dienst uitmaakt
en terwijl toen een andere boerenpummel – Teus van Ginkel – de held van het dorp werd door ‘m op zijn bek te slaan zou ik nu om deze zin al kunnen worden aangeklaagd voor smaad, bedreiging en demonisering van
het slechtst gekapte product van de democratische klucht in het land waar over de blanke top der kruinen
wel veel wind wordt gemaakt maar geen hoge bomen boven het maaiveld uitkomen



hoe dunner de draad
hoe groter de knoop
mensen in gelukkige ontevredenheid
slaap en mist in de ochtendspits
de vogels moeten harder zingen om elkaar te vinden
smetvlees voor het koelvak
zie je aan me hoe ik aan je denk ik denk het niet
je zwijgt me
ik hou van jou als de muis van de kaas
ik hou van jou als de kat die van huis gaat
in het donker
hij heeft bruine schoenen aan onder zijn pak
zij heeft een bol voorhoofd en een nieuw mobieltje
ik zit stil voor een scherm en typ cijfers en letters
dat is werk
ik zit stil voor een scherm met pratende hoofden en moorden
dat is vrije tijd
altijd net als iedereen
al is het gesprek van de dag
de situatie thuis
alles goed met vrouw en kinderen
voetbal en winterbanden
Er waart een spook door Europa
en buiten waait de crisis

I.P. Fisher
(maakte ook de foto’s)

M’n Loon / Pay Me – Tom Waits (Bad As Me) vertaling

Pay Me

They pay me not to come home
Keeping me stoned
I won’t run away
They say it’s easy to get
Stuck in this town
Just like Joan      

You know I gave it all up for the stage
They fill my cup up in a cage
It’s nobody’s business but mine when I’m low      
To hold yourself up is not a crime here you know

At the end of the world

And I kick my foot at the lights
I breathe it in all night

There’s a light on a canvas tree
And money from home supporting me
They pay me not to come home

I won’t eat crow
I’ll stay away
And though all roads will not lead you home my girl
All roads lead to the end of the world
I sewed a little luck up in the hem of my gown
The only way down from the gallows is to swing
And I’ll wear boots instead of high heels
And the next stage that I’m on it will have wheels

   Tom Waits, CD Bad As Me (okt 2011)

Het ziet er niet uit zoals ik wilde maar de mogelijkheden van Blogger, of (ahum, rochel rochel) mijn eigen vaardigheden ermee zijn ontoereikend.
Niet elke nieuwe plaat verdient veel aandacht en ook niet elke tekst van Tom Waits is het vertalen waard. Maar dit is de moeite waard…

I.P. Fisher
20NOV2011



Als je in het nu leeft ben je dood





Kunstwerk van voetkoffers en gedicht,
Martini Ziekenhuis, Groningen (*)

… en ergens ben ik het er ook mee eens dat je Nu moet leven, “in het moment”, en dat iedereen even de tijd, nee, het Nu moet nemen om geconcentreerd te gaan luisteren naar de nieuwe cd’s van Spinvis en Tom Waits – bij voorbeeld. Maar daar ga je al, muziek, alle podiumkunsten, bestaan alleen in de tijd.

Aan de oevers van de tijd,

vertaalde Erik de Jong in een Spinvislied op zijn verleden CD. En daar moeten we het maar mee doen, meer is niet mogelijk Een gebouw, een foto, een landschap komt dichter bij de vastlegging van het nu… en dan nog: de foto eist belichtingstijd, het gebouw onderhoud, het landschap een wolk die overdrijft en het kantelende licht van de zon die onherroepelijk opkomt en weer ondergaat terwijl de boer… zijn beide zegeningen telt.

Onderwijl

stroomt het water onder de brug door, en niet alleen het water. Ook zonder druk is alles vloeibaar en is dat Alles in elk moment uniek en kunnen we maar één kant op, immer gerade aus. Zonder een volgende stap, zonder een volgende harteklop, zijn we hardstikke dood.
Stilstand is achteruitgang – was het maar waar! Even een time out, tikkie terug, Undo en weer verder, verbeterd…. maar… is dat wel beter? Je kan niet van die mooie zonsondergang genieten zonder mee te maken hoe je daar, op dat moment, met die persoon bent gekomen en zonder er in een ander moment profijt van te hebben, in de vorm van ervaring, herinnering, groei…


En vanuit dat oogpunt is het “leven in het nu” een waardeloos advies, een modieuze stoplap uit de koker van navelstaarders. Ik weet, het zal wel goed bedoeld zijn, tegen het jachtige en oppervlakkige leven zonder reflectie…zeker in deze tijden van telefoon en stoomboot en zo meer, maar er schuilt ook een oproep tot bewuste domheid in. Het verleden is er niet voor niks, de toekomst ook niet, en we leven altijd, op elk moment, met één been in beide toestanden (en met hoeveel benen zijn nu helemaal gezegend?). Zonder de vorige stap stonden we niet hier en kunnen we ook de volgende stap niet zetten.


Goed, je bent een engel en kan vliegen. Het klinkt misschien raar maar ook dat…begint met babystapjes. Alleen een steen leeft in het nu en verbrokkelt zonder bewustzijn. Zelfs microben reageren op hun omgeving en we kunnen een voorbeeld nemen aan de bomen – dat we niet rond hoeven te rennen om bij te leren, sterker nog

Groei is niet gelegen in beweging,
vooruitgang zit niet in verplaatsen.
groei is de plek die je bent vergroten
De hoogte in en in de breedte, rondom
de wereld elk jaar weer een beetje weidser
zien – zijn – worden – blijven


I.P. Palescue
13nov2011

(*) de tekst naast de koffervoeten  tussen de roltrappen in het Martini:
Onderwijl, gaat het maar door,
                wat ik ook wel
                of niet doe
Onderwijl, gaat snel
                  links, rechts, achter, voor,
                  waar ik stilsta
                  doet er niet toe
                 en
Onderwijl, laat ik na
                 te zijn
                 in het moment.
                                                                                             Linda Keuris

Songster Seasick Steve: Rock, blues en ballen

Hobos are people who move around looking for work, tramps are people who move around but don’t look for work, and bums are people who don’t move and don’t work. I’ve been all three.[i]

“Ik was vier jaar oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Toen ik zeven was nam moeder een stiefvader in huis. Die ging ook weg, naar de oorlog, in Korea. Als kok. Toen hij terug kwam vond hij zichzelf héééle flinke jongen, die iedereen in elkaar kon slaan. Bij voorkeur mij. Zo was ik een keer in mijn kamer, ik was toen ongeveer dertien, en hij vond dat ik iets verkeerd had gedaan, ik weet niet meer wat. Hij kwam naar boven en duwde mij door het raam – wat gesloten was… Dus ik lag daar in de tuin tussen het glas in het gras en dacht maar één ding: ik maak die klootzak dood.
Dus de volgende dag is hij van huis en ga ik naar de slaapkamer van mijn ouders. Ik weet waar zijn pistool ligt: in de één, twee, drie, vierde la van boven, tussen de sokken. Ik pakte het en wachtte hem op…en terwijl ik daar zat te wachten, kreeg ik een openbaring. Ik hoorde een stem, en die zei: Steve, je kan hem nou wel kapot maken, maar daar schiet je niks mee op. Dus ik pakte een tas met spullen en ging op weg[ii].”
Onderweg doet hij hier en daar los werk, leeft op straat en speelt er naast zijn hoed voor muntgeld. En die instelling heeft ‘ie nog steeds. Vraagje: denk je dat deze man, Steven Gene Wold, dan klassiek viool speelt? Waarom niet? Waarschijnlijker is dat ‘ie blues speelt op een oude gitaar met drie snaren – en dat is dan ook het geval.

Magic Mojo: The Three-String Trance Wonder

Ik hoorde voor het eerst van Seasick Steve op een vrijdag. Het was weer een klotedag. Gelukkig had ik die avond mijn favoriete antidepressivum, het tv-programma TopGear. Het was een oude aflevering[iii] maar ik kende hem niet en lag na een kwartier onder tafel van het lachen en heb er nu nog lol van, dankzij de studiogast die een ronde rijdt in een redelijk geprijsde auto: een oudere man met een lange baard onder de kin, in werkschoenen en tuinbroek, met een John Deere petje boven olijke ogen. John Deere maakt vooral tractors en Steve (Chevrolet 1951), zei niet zozeer iets met het boeren te hebben, maar wel gek te zijn op het ploegen. Lekker voren in de aarde trekken, een echte hillbilly. Hij had iets bij zich, een soort gitaar. Een bezemsteel met snaren, twee wieldoppen als klankkast. “Het beste wat je kan doen met een Morris Minor” vond interviewer/presentator Jeremy Clarkson. Of hij een aardige tijd reed op het circuit weet ik niet, want ik zat al op internet.

Ik dacht dat hij het instrument als curiosum had meegenomen, speciaal voor het autoprogramma, maar het is één van de instrumenten die hij dagelijks gebruikt. Naast The Morris Minor Guitar speelt Seasick Steve op de Diddly Bow, een balkje met één snaar, waarschijnlijk ontwikkeld uit een Westafrikaans instrument en door de slaven in Noord Amerika geintroduceerd, dus een perfect vehikel voor de oer-blues. Het valt niet mee, een plank te laten swingen, maar het lukt hem. De withuidige Seasick Steve bespeelt ‘m met een metalen kokertje als bottleneck om zijn vinger – als een slide guitar – en perst er een geweldig opzwepend geluid uit.

Maak ’n Diddly Bo en speel Bo Diddley

Een derde gitaar van hem oogt redelijk normaal, maar afgeragd en met de verkeerde snaren op de verkeerde plaatsen. Het noemt zijn lieveling The Three-String Trance Wonder, een begeesterde gitaar:
“I got it from Sherman, who is a friend of mine down in Mississippi, who had bought it down at a goodwill store. When we were down there last time he says to me, ‘I didn’t tell you when you bought it off me, but that guitar used to be haunted’. I say, ‘What are you talking about, Sherman?’. He says, ‘There’s 50 solid citizens here in Como who’ll tell you this guitar is haunted. It’s the darnedest thing – we’d leave it over in the potato barn and we’d come back in and it would be moved. You’d put it down somewhere and the next morning you’d come back and it would have moved. When you took that guitar the ghost in the barn left’. He told me this not very long ago and I said to him, ‘Sherman! Why didn’t you tell me this before?’ and he said, ‘Well the ghost was gone – I didn’t want it around here no more!’” [iv]
Voor ritmische begeleiding heeft Steve The Mississippi Beat Box[v], een houten kistje waar hij de maat op meestampt. Dat zou genoeg zijn, maar meestal treedt hij op als duo, met een hyperactieve houthakker achter het drumstel wat is aangevuld met een authentiek gietijzeren koekenpan. John Paul Jones begeleidt hem tegenwoordig ook soms. JPJ was in een vorig leven lid van Led Zeppelin (met ook zo’n geweldige drummer) en is, voor zover ik weet, de enige bassist met een slide-bass. Hij speelt ook mee op de laatste CD, You Can’t Teach An Old Dog New Tricks. Zijn jongste zoon, met kortere baard, speelt tijdens optredens wasbord en aanvullende percussie en treedt anders op als Steve’s guitar-tech, hij reikt dus de juiste gitaarvorm aan voor het volgende nummer.


Stukje bio
Seasick Steve werd in 1941 of ’42 in Californië, USA geboren als Steven Gene Wold. Ergens in de jaren 50 springt hij op de trein en doet los werk tot in de zeventiger jaren. Hij treedt al vroeg op als muzikant en heeft ook bekende kennissen. Zo zeggen in de jaren 60 Janis Joplin en Joni Mitchell hem gedag op straat en doet Kurt Cobain dat in het Seattle van de late jaren 80.
In de jaren 90 werkt Steve ook binnen, als studiotechnicus. Op een gegeven moment gaat Steve naar Europa en is straatartiest in de Parijse metro.
Na tientallen verhuizingen vestigt hij zich in 2001 min of meer permanent in Noorwegen. Daar neemt hij met The Level Devils (Jo Husmo op bas en drummer Kai Christoffersen) zijn eerste CD op bij Bronzerat Records: Cheap, uit in 2004. Twee jaar later komt zijn eerste solo album uit: Dog House Music.
Leve de BBC. Een optreden bij Jools Holland op Oudejaarsavond 2006 betekent de doorbraak naar een groot publiek voor de man die dan al over de 60 is en in 2007 in Engeland wordt gekozen als Best Breakthrough Act. Hij speelt dat jaar op meer festivals in het Verenigd Koninkrijk dan welke artiest ook.
In 2008 toert hij over de wereld met drummer Dan Magnusson. Ze staan bij voorbeeld op Fuji Rock in Japan, het East Coast Blues & Roots Music Festival in Australië en op Roskilde in Denemarken. In september van dat jaar komt bij het grote Warner label zijn nieuwe CD uit met de geniale titel I Started Out with Nothin and I Still Got Most of It Left.
In 2009: meer optredens en een nieuwe CD, Man From Another Time. Voor de Australische tv grapt Steve dat ‘ie inmiddels een zijn eigen John Deere Model 60 tractor kan kopen.
In 2010 was Seasick Steve te gast in TopGear, waardoor ik hem in 2011 voor het eerst op de Nederlandse televisie kon zien. Hij was toen ook al te gast geweest bij De Wereld Draait Door.
Inmiddels is hij verkast naar het onafhankelijke Nashville label Third Man Records waarop, ook in 2011, You Can’t Teach An Old Dog New Tricks verschijnt.
De Benelux maakt nu ook kennis met Seasick Steve, op het grote podium van Rock Werchter en op het Lowlands Festival in Biddinghuizen. Leve de VPRO. Deze omroep nam dit optreden op en zette het HIER op het web: ruim 1 uur en 3 minuten genieten.
Komende maand, in november, komt Seasick Steve naar Nederland voor een serie optredens – die allemaal al zijn uitverkocht. We zullen het dus moeten doen met YouTube, en vooral de uitzending van VPRO’s 3voor12:
Lage Landen 2011
Twee mannen met baarden. Steve wordt begeleid Dan Magnusson, die zijn drumstel bijna aan gort mept tijdens het concert. Niet alleen de baarden doen denken aan ZZ Top. Bij ZZ Top waren de baarden meer een gimmick, maar ze tappen uit hetzelfde zompige vaatje Mississippi Delta waaruit stuwende blues over harde blauwe noten stroomt….ahum,sorry… Steve blijft zitten op een oude keukenstoel met zijn John Deere petje op, klep naar voren, halfje Jack Daniels onder handbereik, voor een uitzinnig publiek. Terecht, want het is een optreden met tig keer meer energie en drive dan, noem eens wat, die broekies van The Rolling Stones.
Je hoort en voelt dat het authentiek is. Hij is daar geweest, meerijdend op de goederentrein, afgewezen bij de missiepost toen hij om eten en een slaapplek vroeg. Net als John Lee Hooker, de doorleefde kreun met gitaar tot op het bot:
Lord have mercy…
I got ‘im so bad…
I wanna break down and cry.
Met de groove van een trekker die op rooie diesel door het land ploegt.
Energiek als een kudde bizons op hol door de prairie.
Rauw als de whiskey in zijn tuinbroek.
Maar noem hem geen bluesmuzikant, hij ziet zich als song and dance man, net als ruim honderd jaar geleden, toen de term blues nog niet algemeen was en rondreizende muzikanten songsters werden genoemd.
Leve De BBC.
Leve de VPRO.
En Leve Seasick Steve!
Discografie:
·         Cheap (2004)
·         Dog House Music (2006) 
In november naar Nederland. Alles is uitverkocht.

·         Man from Another Time (2009)
·         You Can’t Teach An Old Dog New Tricks (2011)
Playlist: zomaar wat mooie dingen uit de grabbelton
·         Cheap (met The Level Devils)
·         Don’t Know Why She Love Me But She Do (ft. John Paul Jones)
·         You can’t Teach An Old Dog New Tricks (ft. John Paul Jones)
·         Dog House Boogie (de Jools Holland Hootenanny 2006 uitzending)
·         Riedeltje Diddly Bow
·         Save Me (meer diddly bow)
·         Salem Blues (bluepoles edit) (geweldige1shot video)
·         Banjo Song (live bij Jools Holland)
·         Never Go West (live bij Jools Holland)
Never Go West                                                Seasick Steve
It was a cold black night
oh I remember it well
we was riding in the box
lord, it was cold as hell
trying to get over the Hump (that’s the rocky mountains)
before it snowed
my body could freeze to death
and no-one ‘d ever know
you see, we was heading West
just to go South
About this plan, well, I had my doubt
but Slim said het first wanted to stop
out at the Spookaloo (that’s Spokane in Washington)
said he knew a pretty little thing
I think her name was Lou
though I got a bad feelinG
Yeah, we rode into town
we were walking in the street
I knew something wrong
I could feel the heat
up come the police
says welcome to our town
hop in the back seat boys
we’re gonna show you around
Never go West
When you know you should be heading South
and never ever whisper
when you know it’s time to shout
Fourteen days in Spokane city jail
when I got out, Hell, I was ready to sail
the cop said, did you learn your lesson, boy?
I said, I have no doubt
Never go West
When you know you should be heading South
Never go West
When you know you should be heading South
and never ever whisper
when you know it’s time to shout
transscriptie van het Lowlands 2011 optreden, 37’:20”en verder

[i] Seasick Steve: Bringing It All Back Home (BBC Four documentary) Helaas laat de BBC niet toe dat we de film, of zelfs maar de twee gepubliceerde fragmenten buiten het Verenigd Koninkrijk te zien krijgen.
[ii] Seasick Steve vertelt graag verhalen tussen de nummers door. Deze versie vertelde hij, niet helemaal letterlijk, tijdens het optreden op Lowlands 2011.
[iii] die van 3 januari 2010 om precies te zijn. Seasick Steve was de laatste die dit reed in de foeilelijke Daewoo/Chevrolet Lacetti
[iv] http://www.ripitup.com.au/interviews/13634 Deze link naar een Australisch tv programma werkt niet, het interview is dankzij ‘linkrot’ niet meer te zien of te horen.
[v] Het stampkistje is gedecoreerd met een Mississippi nummerplaat “MC33583″, en een stukje tapijt.
IP Fisher
september 2011


Kunst is Shit

…zo is kunst, anders dan het levende leven, nooit hedendaags. Wat je nu ziet is gisteren gemaakt – op zijn vroegst, want het destilleren van een kunstwerkje uit de werkelijkheid kost doorgaans meer tijd.

Duchamp’s pisbak Fontaine (1917)



Moderne kunstenaars spelen met de stilstand die inherent is aan kunst en proberen die [soms] te ontkennen, althans het leven en de tijd op te nemen in de kunst. Nu denk ik opeens aan die wilgetenen hutten die je soms in schooltuinen ziet staan. Meer algemeen: economische en ecologische ontwikkelingen hebben geleid tot technieken waarmee bijna-levende gebouwen worden gemaakt. Ja, architectuur kan ook de voorhoede vormen. Het is niet altijd de schilderkunst of muziek die de klok slaat.



Cloaca (2000): de ‘kakmachien’



Wim Delvoye (verblijf thans gerust enige tijd op zijn website, het is er goed toeven…), een vrolijk-geniale kunstenaar uit België maakt zoiets: levende kunst. Gisteren viel ik met mijn neus in de boter, dat wil zeggen, in het programma Goudvis op de zender Canvas wat een mooie documentaire over en met hem heeft gemaakt, die hier op het web nog is terug te zien.
In de traditie van DaDa, JaJa, Marcel Duchamp (vrede zij ook met hem) maar helemaal Nu, maakte hij bij voorbeeld de machine Cloaca: een serie verbonden vaten met chemicaliën die het menselijk spijsverteringsproces waarheidsgetrouw nabootst. Het eindproduct is levensechte stront. De bolussen worden, gevernist en in polyester gegoten, verkocht. Bij een tentoonstelling in 2000 nog voor 40.000 Belgische Franken, zeg 1.000 euro. Nu zal op veilingen een aantal malen dat bedrag worden geboden gezien zijn grote populariteit, in onder andere het kapitaalkrachtige China.
Uit de NRC van 3 oktober 2000: 
Ambachtelijk: Manzoni’s Merda d’artista n°66, 1961

”Daarmee verwijst de Belgische kunstenaar naar de ready-mades van Marcel Duchamp, maar plaatst hij zich ook in de traditie van Piero Manzoni, de kunstenaar die veertig jaar geleden zijn ingeblikte poep als ‘Merda d’artista verkocht. “Door het vele experimenteren met verschillende conserveringstechnieken kwamen we erachter dat er in Manzoni’s blikken nooit echte stront gezeten kan hebben”, zegt Delvoye.

“Ik wilde Cloaca’s drollen graag in blikjes verkopen,
maar dat bleek onmogelijk. De blikken klapten stuk voor stuk open.”
De Cloaca is zo goed door het machinale, niet alleen de grote boodschap ervan, maar ook door het ontwerp. Hij is ‘mooi’, van zichzelf een installatie. De ingeblikte poep van Manzoni is eigenlijk niet meer dan een flauwe, provocerend bedoelde grap. De readymade van Duchamp is van een geheel andere orde dan de Cloaca. Ook revolutionair en grappig maar het is wat het is, meer niet. Dit ‘werk’ van Duchamp ligt meer in de lijn die later door Fluxus is doorgezet. Wat mij betreft is alleen de machine van Delvoye artistiek een stuk overtuigender dan het faecale werk van Fluxus’ Wim T. Schippers of Joseph Beuys. Hopeloos overschat…echt shit.
IP Fisher
03okt2011

Appeltjes veur het raem

 

Zo’n zonnige zomerdag in een Drents dorpje. Norg.
Zo’n overdekt terras met zo’n oudere man met zo’n vettige pantalon zonder vouw, opgehouden met bretels die vooral de buik in toom houden, met de huid van iemand die leeft op alcohol en halfrauw varkensvlees.
Wij slenterden als geliefden langs en hij gaf ons commentaar op de liefde en het leven, met een tong die niet heel duidelijk viel door dialect en diverse versnaperingen, in een beetje verongelijkte toonzetting, maar spottend-hartelijk.
We antwoordden op wat we dachten te verstaan.
Nee, we komen niet van hier. Ja, we zijn een paar jaar samen. Toen zei hij een aantal keer: De mooiste appeltjes liggen veur het raem, jaja, de mooiste appeltjes liggen veur het raem.
Wij dachten hem te begrijpen, knikten instemmend en zeiden “ja ja – nou nou” terug. De man verhief zich, stommelde het café-billiard binnen en wij liepen verder.
Prachtig – de mooiste appels liggen voor het raam.. .maar wat betekent het? We hadden spijt hem niet gevraagd te hebben wat hij precies bedoelde. We liepen terug. Helaas had meneer zijn zitting op het terras voor vandaag opgeheven.
We dachten aan een betekenis als: de mooiste zaken liggen voor het grijpen, onder je neus – als je ze maar wilt zien. Of: heeft het er misschien mee te maken dat we zichtbaar uit verschillende culturen komen? Dus dat het zou betekenen: het ziet er wel lekker uit wat je van ver haalt, maar je wordt er niet gelukkig mee – dat het onbereikbaar, achter het raam blijft? We hebben het die dag aan verschillende voorbijgangers gevraagd en later ook aan de ons bekende Drenten. Niemand had de uitdrukking ooit gehoord.
Google leek de uitdrukking wel te kennen, maar het streekwoordenboek waar het in voorkomt, is niet duidelijk voor gewone internetsurfers. In het “Woordenboek van de Drentsche Dialecten” door Dr. G.H. Kocks, staat onder het lemma ‘mooi’ de uitdrukking vermeld: “(Meppel) ironisch, versterkend bedoeld.” Okee, maar wat versterkt het?
Ik gokte dat de regionale omroep vast wel eens zendtijd zou besteden aan dergelijke Vragen van Luisteraars. En inderdaad, daar is een streektaaldeskundige: Fré Schreiber. Te zijner attentie stuurde ik een mail: weet u misschien wat deze heer op het Norgse terras bedoelde met zijn uitspraak?
Henk Jan Hector zag het bericht en stuurde het door naar Wiebe Klijnstra, Eindredacteur Varia, die het doorstuurde naar de deskundige die mij terugschreef:

“Moi ,

Letterlijk betekent de uitdrukking: Wie iets te koop aanbiedt, legt het zo voor het winkelraam, dat de beste kant zichtbaar is.
Figuurlijk: Men zorgt er wel voor dat men zichzelf of zijn zaak van de beste kant laat zien.
Want: Zolaank jongelu nog nait traauwd binnen, liggen mooiste appels veur t roam.
Of: Koopmanskaant veur.

Hopelijk heb ik je hiermee geholpen.

groutnis

Fré Schreiber, rtvNoord.”


Zo dus. Dank.
Moi.
Foto: http://zoom.nl/foto/994749/overig/appels.html
I.P. Fisher

Wapenbroeders in de bunker

Wapenbroeders in de bunker

Wat zit er achter, of beter naast het stadion de Esserberg aan de gemeentegrens van Haren? Een grote bunker. En die bunker is het honk voor zowel de Wapenbroeders als een echte, hardcore motorclub, Northcrew.
De ingang van het oudste stadion van Noord Nederland ligt verscholen naast het Shell tankstation op de Rijksstraatweg, honderd meter van de grens met Groningen. Sportpark Stadion Esserberg huisvest  de Groningse rugbyclub, een tennisvereniging en voetbalclub Be Quick 1887. Als je het parkeerterrein oprijdt ligt daar, weer verscholen, een groengeschilderde en rijkelijk begroeide bunker. Op de bunker een schild van de Bond van Wapenbroeders, vóór de bunker een steen met het logo van Veterans MC Northcrew. Wat is dit voor onderkomen?
Brothers in arms / brothers in bikes
Ondergetekende is op zijn achttiende officieel ongeschikt voor militaire dienst verklaard en kon al nooit met brommers overweg, laat staan een motorrijbewijs behalen. Zo kom je deze bunker nooit binnen. Een beetje googlen levert echter wel een inkijkje.
Achter de archaïsche naam Bond van Wapenbroeders zit een veteranenclub, gevestigd in Doorn en met een kleine dertig regionale afdelingen. Misschien doet de naam enger aan dan de werkelijkheid is. De website wordt op dit moment verbouwd door een kersverse webmaster wiens pasfoto niet het minste wantrouwen oproept. De inhoud bevat ook geen verwijzingen naar de IJzerbedevaart of oproepen aan leden om zich Op Het Ergste Voor te Bereiden met verwijzing naar de webshop voor overlevingspakketten, wapens (z.g.a.n.) en ammunitie.
Gewoon een gezellige club. Veteranencafe Wapenbroeders Groningen is elke zaterdagmiddag open voor leden, maar ook niet-leden (mits veteraan of oud-militair) zijn welkom. Daarnaast is er twee keer per maand “soos”, en iedere eerste en derde dinsdag van de maand kaartochtend. En wat doen we op soos? ”Een praatje en Kaartje, Biljarten en Darten en [sic!] Schieten.”
Voor (ex-) militair personeel uit Noord Nederland, dat daarnaast motorfiets rijdt is er dus ook Northcrew, na First in Brabant en Deep South  in Limburg het derde chapter van Veterans MC Netherlands. (Vraagt u zich ook af waarom de verdedigers van het oranje-blanje-bleu, zich zo Engelstalig afficheren? )
Volgens de website is de Motorclub  een vastberaden groep mannen welke oftewel actief militair zijn danwel veteraan. De leden houden vast aan de broederschap en kameraadschap die ze hebben leren kennen in het leger, of ze nog steeds dienen of inmiddels een nieuwe carrière zijn begonnen in de burgermaatschappij. Indien je gediend hebt in een oorlogsgebied en geaccepteerd word door de leden in de club kun je lid worden..”
Net als bij andere hardcore motorclubs, wordt je eerst Prospect, of kandidaatslid en als je je bewezen hebt, full member. Zo gaat het ook bij Hells’s Angels, één van de Councils waarmee de Veterans gelieerd zijn. De club associeert zich ook met andere, die prachtige namen dragen als Black Sheep of Demons, alle met colours – de op de brede rug van het lederen motorjack gestikte emblemen – die lijken op wat we kennen van de Hell’s Angels. Uit de website blijkt overigens ook dat er contacten zijn met de Satudarah club, waarmee ’s werelds meest bekende MC al dan niet “een dingetje heeft”. Belangrijker lijkt echter het contact met andere clubs van oud-strijder-rijders in Engeland, België en Scandinavië.
De combinatie Brothers in arms / brothers on bikes, van wapenbroeders  en motorbuddies, is niet zo vreemd. De eerste van dit soort clubs zijn ontstaan uit veteranen uit de Tweede Wereldoorlog die op hun Liberators de wind in hun haar wilden blijven voelen. De beweging groeide in de USA vooral sterk door Vietnam veteranen. Het is een bekend verhaal. “Onze jongens” komen terug uit de oorlog met een puinhoop in hun kop, kunnen hun draai niet vinden in de burgermaatschappij en missen de actie, de spanning, de kameraadschap – precies waar het ook om te doen is bij de motorclub.
De 608
Het honk van de Bond en de MC, die bunker hier, was een Duitse commandopost. Voor de fijnproevers: een ‘Type 608 Bataillons-, Abteilungs oder Regiments Gefechtsstand (eingeschossig)’. Daarvan zijn er in Nederland 15 gebouwd, o.a. aan de Badhuisweg in Den Haag. De bunker in Den Haag was de centrale commandopost  van 13 bunkers voor de verdediging van Scheveningen. Het ontwerp is van 1942, bevat 885m3 beton, en is aan de buitenkant 14 x 15,1 meter. De binnenruimtes zijn door de 2,5 meter dikke muren een stuk kleiner. Na de oorlog is er in 1964 een stuk aangebouwd en door de BB gebruikt.
Bij een invalweg naar Utrecht stond er net zo één, die is onlangs met veel geweld gesloopt om de autoweg ruimte te kunnen geven. Vanuit een zelfde type bunker werd leiding gegeven aan de Duitse grondtroepen bij de Slag om Delfzijl, waarmee in Nederland een eind kwam aan de Tweede Wereldoorlog.
In Haren zijn er drie van de vijftien “608” bunkers. Behalve die bij De Esserberg, zijn er ook soortgelijke bunkers bij het station en aan de Scharlakenweg. Op het fortificatieforum wordt gemeld dat het exemplaar aan de Rijksstraatweg geen gevechtsfunctie had maar een bestuurlijke: “In Haren waren een aantal hoge bestuurlijke militairen onder gebracht. Ze waren gehuisvest in de drie grote villa’s voor de bunker aan de Rijksstraatweg. Om het geheel heen waren prikkeldraad versperringen aangelegd.”  Aldus Sipke de Wind uit Leek die eventueel een plattegrond kan leveren en “luchtfoto’s van de stellingen rondom de bunker (…) aan het eind van de oorlog. Er waren toen diverse verdedigingsmaatregelen genomen op oa de Esserberg.”
Voor zover mij bekend kent de wapenbroedersbond onder haar leden geen oorspronkelijke bewoners van de bunker. Het is mij evenmin bekend of leden van de Northcrew deel uitmaken van de verdediging van BeQuick 1887.
O, en dat houten bankje voor de bunker? Dat moet gebouwd zijn door leden van de Bond en/of MC die hebben gediend in Wezep op de Veluwe. Daar, in de Prinses Margriet kazerne, ‘woont’ de 103 Constructie Compagnie van de Genietroepen, in 2009 bekend geworden met een oefening waarbij Fort Sabina (bij Willemstad, aan de A59, niet op de Antillen) vrij werd gemaakt van grootschalig onkruid.

I.P.Fisher

IP-Fisher

code-120x83

Black Duck
It could have been me
But it ain’t
http://techtransfer.byu.edu/?products=ip-fisher#:

Potential users of IP-Fisher include:

  • Lawyers
  • Merger & Acquisition specialists
  • Venture Capitalists
  • Universities that license software
  • Companies that sell source code software
  • Companies that buy source code software
  • Any merger candidate for Buy or Sell

The Product

Differences between the Invention and the prior art:
From the description at the Black Duck web site, it seems that they compare small parts of the source code to find potentially matching code. The IP Fisher approach uses broader statistics and abstractions of the entire piece of code to measure similarity

Ik slaap dus ik woon dus ik besta

Sinds tamelijk onlangs ben ik aan het wonen na een tijd op verschillende adressen, ja, ook gewoon gewoond te hebben. Thuis, daar woon je. ’t Huis, de woning – een machine om in te wonen. Maar wat doe je daar? De werkende mens doet er weinig meer dan slapen en eten. Dat kan ook elders. Alles kan altijd anders, en ergens anders. Dat is het vermoeiende van het leven, maar dat terzijde. Wat is wonen? Wonen is min of meer permanent ergens eigen onderdak hebben. Het primaire element van wonen is dus een dak, en muren – beschutting tegen de elementen en andere mensen. En dan? De vijf functies van het wonen, lees ik, zijn:
“- Eten (keuken en eetruimte)” – Benodigdheden: koelkast, voorraadkast, fornuis. Vuur. Essentieel is hier brandstof, de energievoorziening – of het nu gas of elektra is of je eigen setje zonnepanelen.
De keuken is de plek om eten te bereiden, niet direct de plaats waar je ook eet. Nu ben ik niet de enige die staande aan het aanrecht ontbijt, maar dat is, dunkt me, geen volledige invulling van de functie Eten. Het aanrecht is overigens ook een essentieel onderdeel van een keuken, en ook een bron voor de schoonmaakroute. Zo komen we op de functie:
“- Verzorging (sanitaire ruimten)” – schoonmaken is een belangrijke functie die bij elke activiteit terugkomt, behalve misschien lezen. De meeste tijd bij elke klus gaat zitten in opruimen en schoonmaken. Ingrediënten, gereedschap, de gebruikte ruimtes, kleren– alles moet eerst worden geordend, dan gebruikt en tenslotte worden schoongemaakt en opgeruimd.
De “sanitaire ruimten” of “natte groep” betreffen vooral de verzorging van de bewoner op de wc en in de badkamer. De woning zelf moet ook worden bijgehouden. En het belangrijkste schoonmaakmiddel is water, het essentiële onderdeel hier. De Kraan. Een wasmachine zou wel handig zijn, maar je kunt natuurlijk ook naar de beek lopen of de wasserette. Onder verzorging versta ik ook kleding en schoeisel. De functionele indeling van een huis gaat hier mank, want het verzorgen van de uiterlijke mens valt volgens Bartjens in de functie
“- Slapen (slaapkamer)” – slapen  doe je in de trein en op je werk. Maar het kan ook thuis. Het liefst in een bed – het volgende essentiële element – maar in principe is elk zacht horizontaal vlak in een warme omgeving met gedempt licht geschikt.
 Als je alle woonfuncties zou uitbesteden (buitenshuis eten dus, naar de wasserette, douchen op de sportclub etcetera) is het  slapen het duurste – tevens meest waardevolle – element. Niemand wil echt permanent op een bankje in het park of verscholen onder een plastic zeil in het bos leven. En zo kom ik op een functie die niet in het rijtje staat.
Ergens wonen is een belangrijk onderdeel van je identiteit. De vraag ‘Waar woon je’ is een deelvraag van “Wie ben je?” – vooral als de vraag gesteld wordt door één onzer Instanties. Een staatsgerelateerde instelling, een bank of verzekeringsmaatschappij in Nederland neemt geen ander antwoord voor lief dan het adres waarop je staat ingeschreven in de Gemeentelijke Basis Administratie. Vraag het die zwerver maar, een functionerend postadres is een waardevol iets, vaak de eerste stap uit het zwervend bestaan. Sorry, maar zonder adres en Burger Service Nummer besta je niet en ben je in een nog lastiger parket beland dan “gewoon” illegaal zijn. Niet alleen ‘zonder vaste woon of verblijfplaats’, maar feitelijk rechteloos, al zal niet elke jurist dat beamen.
Zo wordt de slaapkamer de crux van het wonen, ook omdat hier, onder je dekbed, het beschutte ‘onderdak’ zijn het meest voelbaar, is. Bovendien is er nog een andere, verzorgende, functie waarin de slaapkamer een cruciale rol heeft. De slaapkamer is doorgaans gelieerd aan onze garderobe maar de slaapkamer is hopelijk ook de plek waar je in slaap valt en ontwaakt met je Lief, en de plek waar je uiteindelijk het meest de Liefde bedrijft…waarna je pas echt kan
“- Relaxen (woonkamer, tuin, terras)” – In de woonkamer wonen we dus eigenlijk, maar dan zou de functie van wonen alleen “effe zitte” zijn…volgens mij lopen we er vooral doorheen, onderweg naar iets anders, maar dat is niet ontspannend. En iedereen met een tuin weet dat het daar heel ontspannend, maar evenzogoed hard werken is.
In de woonkamer wordt ook bezoek ontvangen, in ‘de mooie kamer’ op de beletage worden de meest gewichtige en luchtige gesprekken gevoerd, veel minder aan de spreekwoordelijke keukentafel. Relaxen? Hmmm… En wat betreft essentiële elementen… de zitelementen,  of toch de laptop en/of tv? Het raam naar buiten: uitzien op de straat. Ja, dat is het. Communicatie is hier het essentiële element, inclusief de internetaansluiting die niet aan een bepaalde ruimte is gebonden. De woonkamer is de interface tussen de privé wereld en de openbare buitenwereld, waarin we
“- Werken (study)”, de studeer- en/of hobbykamer, de bibliotheek. Essentieel element is hier de tafel. Geen eettafel maar werktafel, in de brede zin, tot aan strijkplank. En als ik zeg dat we in de buitenwereld werken is het eerder zo, dat daar het resultaat van ons werk zich materialiseert. Iets te filosofisch verwoord, kort door de bocht? Jammer dan, misschien kom ik er later op terug. Want werken, daar kan ik nog wel een paar woorden meer over kwijt. Alles is werk. Alles wat moet. Wonen is een werkwoord.

I.P. FISHER

Nachtvluchten boven Eelde

Geslepen deuren, daar droom ik van.
Ik zei, ik zeg, dat zeg ik, slaapwandelend in gangen van zijde
– niet nu, maar ooit of nooit – in een pand alleen te paard te bereiken,
een vurig paard, natuurlijk, een gevoelige volbloed die dood valt over een kiezel
als ie niet galoppeert als een tornado over de hoogste bergen
en door de dorre zoutvlakten zonder eind.
In blauw licht,
lila wolken tegen een groene lucht
zie je door kristallen ramen, getint, geplaatst in kozijnen van die Milanese modeontwerper.
Binnen brandt de haard, gezellig
Vreten de vlammen mijn gemoed, zenuwen sissen in de as van verleden geweten.
Moord of droom van beide op dramatische muzak.
Piano. Gigantisch,
de stilte die door de ziel snijdt, het gewicht van het lot, o ja,
de loden dood zit ons op de hielen.
Alleen zonder drama, zonder erfenis of nalatenschap, op geen enkele manier,
dus ook geen gewicht, geen…Alleen
lucht en licht, op alu frame voortgedreven en in wrijvingsvrij staal vormgegeven.
Laat maar vliegen als een heliotropofolische ballon –
naar de maan met mij
naar de maan, met jou.
Zij met mij
op Nachtvluchten boven vliegveld Eelde. Jagers grommen in de wolken.
We zijn rijder en bijrijder op de storm en schieten onder radar zonder demper.
Vuurwerk verblindt via weerkaatsing in de waterplas te Moddergat
waar over de brug in het open land
granaatscherven de groeven ploegen voor rode kool en sloten
door het weiland spiegelend op de singel,
boezemend aan vette klei en palingdroombedrijven
gevestigd in het landgoed met beuken, platanen en bananeblablabladeren
in de serre waar het terracotta terras de familiegeschiedenis oppot op
houtgeschraagde pottenstellages van opkwekend pootgoed.
Welaan, goed welgedaan en welbedankt
voor de bakstenen, dakpannen en liguster boorden om de moestuin, vijverpartij
en roestig ijzer van bedden in de schuur van de smid gesmeten.
Balgend vonken de kolen, waait de wind  aan het rietgedekte huisje vurige tongen toe.
Hans en Grietje vluchten in de hooischuur en nee, dat was niet hun beste idee.
Niet in dit leven.
Eeldense leden van de bereden brandwacht moesten het toezien
vanachter een geopende brug over het kanaal,
gegraven onder heerschappij van Koning Ramses de Vierenzestigste,
dus niet onlangs gemoderniseerd om deze uitdaging om te toveren
tot een succes wat zijn weerga niet had in de donkere dagen rond Allernachten,
op de flanken van het Hert van Bronswoud
in de vallei die vleiende wijngaarden en genezende bronnen herbergt
en verderop een oud stadje rond kasteel De Lucht.
Het lucht op te zeggen, eigenlijk een gehucht
waar de klucht klavertjes vier verspreidt onder de dorpelingen. Ze noemen dat bestuur
of voedselvoorziening voor de arme schapen en schichtige geiten
tussen prikkeldraad en spoorlijn ingesloten op de oevers van de bloedstroom
naar de zonneplas te Mort de Gatte,
in de map van de bovenste plank
van stellingkast 5b, rij A, magazijn III
aldaar aan te treffen in noppenfolie – met handleiding in alle talen van de wereld.
Belastingvrij. Inclusief verlengsnoer, reservenippels, E310 en  glucose.
I.P. Fisher

Nieuw!

Nieuw

Nieuw! Voor het eerst…
Nieuw is leuk, nieuw is vers, nieuw ruikt lekker, nieuw is spannend, en eigenlijk weet je nog niet of je dat wel leuk vindt.
’s Morgens je eerste voetstappen in de verse sneeuw zetten.
En daarmee krijgt het doel al vorm, in het begin ligt het eind al besloten.
De eerste strepen komen terug in de laatste streken.
Zoals je de eerste stap zet, zal je finale verlopen.
Elk project (kunstje, artikel, leven), van korte of langere duur, is als een Japanse kalligrafie: één doorlopende beweging en elke hapering, verslapping van de focus op het eindresultaat, veroorzaakt een weeffout daarin.
Jammer.
Een goed begin is het hele werk.
Een goed begin is het einde.
Nieuw is dit niet. Toch, elke bloesem aan de boom, elke appel en sneeuwvlok is uniek, elke lente, elke zomer en winterdag weer.